zondag 18 februari 2018

Review: Runaway Totem - La Traccia (Poesia Sonora - Multisensoriale) (Runaway Totem Records, 2017) (Avant Garde / Progressieve Rock)

Runaway Totem uit Riva del Garda, Italië, bestaat uit: Re-Tuz (Raffaello Regoli) - zang en verteller, Cahal De Betel (Roberto Gottardi) - zang, sologitaar, elektronische gitaar en keyboards, Dauno (Giuseppe Buttiglione) -  dubbele basgitaar en basgitaar, terwijl Isil-Ur (Tamara Zucchi) en Mam-Ur (Marzia Bagnoli) de vestal bewaarders van heilig vuur en incipit zijn.
De band werd al in 1988 opgericht en bracht vanaf 1993 albums uit via diverse labels, zoals Black Widow, Musea, Runaway Totem Records en Lizard Records, maar in 1991 maakte de band hun debuut met de video "La Tana Degli Specchi", die in eigen beheer verscheen.
Hun laatst verschenen album "La Traccia", dat 14 nummers bevat, werd op 5 december 2017 door het Lizard Records label op CD uitgebracht en is de band's twaalfde album, dat tevens op DVD in een beperkte oplage van 250 stuks is verschenen, die genummerd en gesigneerd zijn en 17 nummers bevatten.

Het eerste nummer van de plaat heet "Prologo" en daarin hoor ik de band schitterend zwaar starten, om na korte tijd over te gaan in een swingend uptempo stukje muziek, waarna het nummer vervolgens weer verandert in een stuk gesproken avant garde en dit gaat verder in het volgende nummer, dat "In Principio" heet en hierin hoor ik een heerlijk gesproken avant garde nummer, dat halverwege over gaat in een swingend stukje rock in opposition, dat een licht hypnotiserend ritme heeft.
Aaneensluitend volgt "Oltre Il Tuo Nome", een schitterend, vrij experimenteel, avant garde nummer en ook hier zit weer een gesproken tekst in, waarna ik  "Acqua" voorgeschoteld krijg en daarin gaat de van verder met het maken van fantastische spannende muziek, die begeleid wordt door gesproken teksten.
Dan hoor ik "Aria", een prachtig, van klassieke invloeden voorzien, nummer, dat in het verlengde van voorgaande nummers ligt en een vervolg krijgt in "Fuoco", een experimenteel nummer, dat heftig klinkende teksten heeft, die een psychedelisch effect meekrijgen, doordat de band er een echo op heeft gezet en de muziek bevat tevens invloeden uit de hardrock en drum 'n' bass.
In "Terra" krijg ik opnieuw een nummer met gesproken tekst voorgezet, die ondersteund wordt door spannende, aan improvisatie verwante, muziek en in "Qualcuno" blijft Runaway Totem de ingeslagen weg volgen en krijg ik een soortgelijk nummer te horen.
Vervolgens speelt de band "Qui" en hierin krijg ik, na enkele minuten een uitstekende, vrij rustige, song te horen, die vergezeld gaat van een hypnotiserend ritme, waarna "Un Soffio" volgt en de band ook nu weer met gesproken tekst begint, bij tijd en wijle psychedelisch klinkt en halverwege verandert in een swingend dansbaar nummer met soul invloeden.
Verder Hoor ik "Noi", dat licht hypnotiserend start, psychedelisch en spannend klinkt, "L'Uomo All'Incrocio", een verrukkelijke progressieve rock song in de stijl van Arthur Brown, "Senza Preavviso", een song, die met gesproken tekst begint en dan over gaat in een mix van elektro, industrieele muziek en avant garde en "Tregua", een geweldige mix van progressieve rock, avant garden, gesproken tekst en dance, waarmee de band me bijna 11 minuten in de ban van hun muziek weet te houden.

Runaway Totem heeft me met "La Traccia" één grote trip voorgezet, waarmee de band me van begin tot einde te pakken heeft genomen en ik kan deze fantastische plaat, dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van avant garde en progressieve rock houdt. (helaas nog geen video beschikbaar)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl






Review: The Shadow Lizzards - The Shadow Lizzards (Tonzonen Records, 2018) (Progressieve Rock / Bluesrock)

The Shadow Lizzards werd in 2015 te Nürnberg, Duitsland opgericht en bestaat uit: Jochen Leistner - zang, orgel, basgitaar en harp, Simon Schnellinger - sologitaar en Oli Pfeiffer - drums.
Muzikaal heeft de band zich laten inspireren door de muziek van zestiger en zeventiger jaren bands en hun fans beschrijven hun muziek als een kruising van Creedence Clearwater Revival, The Doors en Jimi Hendrix.
Het debuut album, dat in mei 2017 werd opgenomen, is simpelweg "The Shadow Lizzards" getiteld en verschijnt 23 februari 2018 via het Tonzonen Records label in een beperkte oplage van 500 stuks op LP, waarvan er 250 stuks op oranje en 250 stuks op violet kleurig vinyl worden geperst, die allemaal een klaphoes, inlegvel en download code, voor alle 10 de nummers, bevatten, terwijl de LP zelf maar 7 nummers telt.
Ook wordt het album, dat tijdens live optredens verkocht wordt, maar ook via www.tonzonen.de te bestellen is, in een beperkte oplage van 1000 stuks als digipack op CD, waar 3 extra nummers op staan, uitgebracht.

Het album start met "Power On", waarin de band een lekker swingend stevig instrumentaal progressief rock nummer ten gehore brengt, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Rip Me Off", een swingende uptempo rock song met wisselende tempo's en hardrock invloeden (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie).
Daarna schotelt de band me "Breathtaker" voor en krijg ik een aanstekelijke rock song te horen, die een dansbaar ritme heeft, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen en dit nummer wordt gevolgd door "Go Down", een heerlijke bluesrock song, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt, maar net over de helft van het nummer tijdelijk verandert in een swingend progressief rock nummer, om na korte tijd weer verder te gaan in een stukje bluesrock.
Dan hoor ik "Overhaul", dat alleen op de CD staat en hierin zet de band me een geweldige progressieve rock song voor, die diverse tempowisselingen bevat en bij tijd en wijle swingt als een trein, waarna "Sea Of Curls" volgt en ook dit nummer staat alleen op de CD en daarin speelt The Shadow Lizzards een mix van bluesrock en progressieve rock, die prima tempowisselingen heeft.
In "Rarity" laat de band me genieten van een stevige bluesrock song, die halverwege verandert in een fantastisch swingend progressief rock nummer met hardrock invloeden van jaren 70 bands en in "Warzone" krijg ik opnieuw een schitterende swingende mix van hardrock en bluesrock voorgezet, waarin enkele prima tempowisselingen zitten.
Vervolgens schotelt de band me het derde nummer voor, dat alleen op de CD staat, getiteld "Top Of The Mountain" en ook hierin krijg ik een verrukkelijk stukje bluesrock te horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Move On" volgt en de band me opnieuw trakteert op een uitstekende mix van een hardrock en een progressieve rock song, die enkele tempowisselingen bevat.

"The Shadow Lizzards" van The Shadow Lizzards bevat 10 (7) lekker in het gehoor klinkende rock nummers, waarin de invloed van jaren 70 bands door klinkt en ik kan deze schijf aanbevelen aan iedere liefhebber van zowel progressieve rock als bluesrock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Shob - Karma Obscur (Eigen Beheer, 2018) (Jazzrock / Funk)

De Franse basgitarist Shob bracht in 2015 zijn debuut album "Pragmatism" in eigen beheer uit, dat meer dan 500.000 hits op youtube had, terwijl er 10.000 downloads en 600 CD's van verkocht werden.
Shob trad in de afgelopen 6 jaar meer dan 1000 keer op, waarbij hij vergezeld werd door Snarky Puppy, Marcus Miller, Herbie Hancock, Oz Noy en Larry Graham en deelde als solo artiest het podium met onder andere: Cory Henry, Scott Henderson, Jeff Berlin en Gary Novak.
Hij speelde op belangrijke festivals zoals: Hell Fest Open Air (Frankrijk), Graspop (België), Wacken Fest (Duitsland), Ziget Festival (Hongarije), Madrid Electris Fest (Spanje), Elysée Montmartre (Frankrijk), St. Emilion Jazz Festival (Moskou, Rusland) en verder in Rio, Sao Polo, Santiago, Barcelona, St. Barth en meerdere plaatsen in Europa.
Ter promotie van zijn tweede album "Karma Obscur", dat op 1 april 2018 in een beperkte oplage in eigen beheer verschijnt op CD verschijnt en tevens als digitale download verkrijgbaar is, toert hij door 7 Europese landen, waaronder: Nederland, Italië, Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Slovenië en Noorwegen.
Zijn live band bestaat uit: Denis Cornardeau - sologitaar, Tony Lavaud - keyboards en Morgan Berthet - drums en op zijn album wordt hij bijgestaan door een zestiental artiesten, waaronder: Gabriel Druot- sologitaar, Jean Loup Giaut - sologitaar, Pierre Danel - sologitaar, Joris Gilbaud - keyboards, Vincent Vilnet - keyboards, Robin Magord - keyboards, Laurène Pierre Magnani - zang, Monkey D Beasty - zang, Remi Busau - trompet, Olivier Migueu - trombone, FM Moreau - saxofoon en Ludo Lesage - percussie, die allemaal op 1 nummer meeespelen en tevens spelen de leden van zijn live band op op dit album mee.

"Karma Obscur" bevat 13 nummers en start met "Hors D'oeuvre", waarin ik een swingend instrumentaal stukje funk te horen krijg, dat op basgitaar en drums gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Straight Ahead", een vrij experimenteel startend nummer met invloeden uit funk en jazzrock, dat tot iets over de helft van het nummer in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, maar daarna meer snelheid krijgt en door hardrock invloeden een stuk heftiger en dreigender wordt.
In "Except I'm 65" schotelt de band me een swingende dansbare song voor, die een mix is van disco, hardrock en experimentele jazzrock, waarna "Enclosures" volgt en ik een stukje jazzrock voorgezet krijg, dat swingt en diverse tempowisselingen heeft.
Daarna speelt de band "Karma Obscur", een lekker in het gehoor klinkend jazzrock nummer, dat in een vrij hoog tempo mijn gehoorgang binnen komt en enkele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "Rusty Dog", een heerlijk swingend jazzrock nummer met een dansbaar ritme.
Dan volgt "The Right Move", een uptempo mix van jazzrock en funk, die swingt als een trein en zeer dansbaar is en in "Green Elephant" krijg ik opnieuw een schitterend swingend jazzrock nummer voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is. 
Vervolgens hoor ik Shob "The Professor" ten gehore brengen en daarin speelt de band een uitstekende uptempo mix van funk en rock, waarna "Divergence" volgt en ik ook nu weer een swingend stuk dansbare jazzrock voorgezet krijg.
Verder speelt de band "Action Mutante", een mix van jazz- en hardrock, die een gemiddeld tempo en enkele tempowisselingen heeft, "Dissection", een swingend
jazzrock nummer met diverse subtiele tempowisselingen en "Sulfur", een geweldig lekker nummer, dat een aanstekelijk ritme bevat, licht progressief klinkt en swingt.

"Karma Obscur" van Shob bevat 13 lekker klinkende nummers, die hoofdzakelijk uit jazzrock bestaan en ik kan liefhebbers van dit genre, het album dan ook ten zeerste aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Alessandro Seravalle - Spielräume (Zeit Interference, 2017) (Elektronisch / Avant Garde)

De Italiaanse zanger, sologitarist en elektronische geluid manipulator Alessandro Seravalle uit Cervignano Del Friuli, brengt sinds 1993 muziek uit en studeerde tevens af in de filosofie.
Van 1993 tot 2011 was dat met Garden Wall, waarmee hij 8 albums op diverse labels uitbracht, waarna hij met Genoma in 2010 en 2014 2 albums maakte en tussentijds maakte hij in 2013 met Schwingungen 77 Entertainment een album.
In 2016 verscheen "The Book Of Job" van zijn band Sete via bandcamp, maar ook werd dat jaar onder zijn eigen naam het album "Morfocreazioni I-V" uitgebracht via het Setola Di Maiale label en op 14 november 2017 verscheen zijn CD album "Spielräume" via Zeit Interference (een sublabel van Lizard REcords).

Het album, dat 6 nummers bevat, start met "Spielraum I", waarin ik een heerlijk eentonig elektronisch avant garde nummer voorgeschoteld krijg, met de tekst "Hello, Hello", dat gevolgd wordt door "Spielraum II" en daarin hoor ik gedurende anderhalve minuut een vrouwenstem, die de woorden "Kill Me By Night" spreekt en dit wordt ondersteund door een eentonig geluid, waarna er een korte pauze volgt, die na 10 seconden opgeheven wordt en het nummer weer verder gaat, waarbij Alessandro een hypnotserende synthesizertoon speelt, terwijl de vrouw de woorden blijft herhalen.
Daarna volgt "Spielraum III", dat de woorden "Afraid" bevat en eveneens met elektronische avant garde gepaard gaat (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna "Spielraum IV" volgt en Alessandro me opnieuw elektronische geluiden voorzet en hierin zit de tekst "Kill Me" verwerkt.
In "Spielraum V" verolgt hij zijn ingeslagen weg en krijg ik de tekst "I'm Sorry" te horen, die door vrij zware en experimentele klanken begeleid wordt en in "Spielraum VI" is dat "Those Affect To That, Damn" en ook in dit nummer speelt hij weer een eentonig elektronisch ritme.

"Spielräume" van Alessandro Seravalle is een niet alledaagse plaat, die vrij moeilijk toegankelijke muziek bevat, die zeker niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar zij, die de moeite nemen, om deze schijf eens te gaan beluisteren, zullen dit werk waarschijnlijk wel op waarde weten te schatten.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Sintesi Del Viaggio Di Es - Il Sole Alle Spalle (Locanda Del Vento / Lizard Records, 2017) (Melodische Rock)

Sintesi Del Viaggio Di Es uit Bologna, Italië, bestaat uit: Marco Giovannini - zang, Sauro Musi - sologitaar, Valerio Roda - basgitaar, Maurizio Pezzoli - keyboards, Eleonora Montenegro - dwarsfluit en Nicola Alberghini - drums.
De band bracht op 18 december hun album "Il Sole Alle Spalle" op CD via het Locanda Del Vento label uit, een sub label van Lizard Records.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Intro: Noi Segnali", waarin ik de band een prachtige rustige song hoor spelen, die met mooi klassiek gitaarspel begint en na ongeveer 1 minuut valt de rest van de band in en wordt het tempo iets verhoogd, waardoor er een melodisch geheel ontstaat.
Daarna zet de band me "Sabbia (Tra Le Mani)" voor en krijg ik een uitstekende melodische rock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Altra Idea" volgt en ook daarin speelt de band een lekker in het gehoor klinkende song in een vrij rustig tempo.
Dan schotelt de band me "Ritornano Stanotte" voor en brengt opnieuw een mooie, vrij rustige, melodische song ten gehore, die enkele prima tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "L'Altra Parte Buia", een heerlijke pop song, die weer in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna Sintesi Del Viaggio Di Es "Il Patto Non Scritto" speelt en ik een aanstekelijke swingende uptempo rock song voorgezet krijg, die enkele tempowisselinegn heeft en me in beweging brengt.
In "L'Illusione" laat de band me nogmaals zo'n prachtige rustige pop song horen en in het titel nummer "Il Sole Alle Spalle Coda: Lei" mag in bijna 16 minuten genieten van een symfonisch rock nummer, dat diverse prima tempowisselingen bevat en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en eindigt met uitstekend akoestisch gitaar spel.

"Il Sole Alle Spalle" van Sintesi Del Viaggio Di Es bevat 8 mooie rustige songs, die naar mijn mening iets te weinig variatie bevatten, maar muzikaal prima in elkaar zitten en uitstekend klinken en ik kan iedere liefhebber van rustige melodische muziek dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren. (luister naar gedeeltes van het album via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 11 februari 2018

Review: Basta! - Elemento Antropico (Lizard Records, 2017) (Progressieve Rock / Symfonische Rock / Avant-Garde)

Basta! werd te Florence, Italië, opgericht en bestaat uit: Damiano Bondi - diamonica Hammond orgel en keyboards, Saverio Sisti - sologitaar, Giacomo Soldani - basgitaar, Andrea Tinacci - saxofoon en basklarinet en Roberto Molisse - drums en percussie.
De band bracht hun debuut album "Elemento Antropico", waar ze 3 jaar aan gewerkt hadden, op 25 september 2017 via het Lizard Records label op CD en als digitale download uit.

Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "Entro Nell' Antro" en daarin krijg ik een prachtig rustig symfonisch stuk muziek te horen, die door gesproken tekst begeleid wordt en tegen het einde een stuk heftiger en sneller wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Il Muro Di Ritmini Strambetty" volgt en ik een schitterende mix van symfonische rock en hardrock voorgezet krijg, die diverse tempowisselingen bevat en tevens lichte avant-garde invloeden heeft.
Daarna hoor ik "Doombo, L'Elefante Del Destino", een aanstekelijk swingend rock nummer, dat eveneens verscheidene tempowisselingen heeft en lichte Oosterse invloeden bevat, waarna "Entro Nell'Antro" volgt en de band opnieuw een gesproken tekst gebruikt, terwijl de swingende muziek een mix is van progressieve rock, hardrock en Oosterse invloeden, die an het eind van het nummer weer gesproken tekst heeft.
In "B Alla D" krijg ik een geweldig mooi rustig nummer voorgeschoteld, waar klassieke invloeden in zitten en in "Zirkus" hoor ik Basta! een verrukkelijk aanstekelijk nummer spelen, waarin het moeilijk is om stil te blijven zitten en dit bevat invloeden uit klassiek, avant-garde en rock.
Dan speelt de band "Intro" en ook daarin zit een gesproken tekst en is de muziek lichtelijk symfonisch, waarna "Schiacciasassi" volgt en de band me een fantastisch swingend nummer voorzet, dat enkele tempowisselingen bevat en waarin Oosterse invloeden hoorbaar zijn.
Vervolgens hoor ik "Countdown", een uitstekend gesproken varieté nummer, dat vergezeld gaat van een eentonig basritme, dat iets over de helft verandert in een heerlijk stukje avant-garde en dit loopt naadloos over in "L'Uomo Cannone", een schitterende mix van avant-garde en symfonische rock, die in afwisselende tempo's gespeeld wordt.
Het laatste nummer van het album heet "Esco Dall'Antro" en hierin laat de band me genieten van een verrukkelijk symfonisch nummer, dat diverse tempowisselingen bevat, bij tijd en wijle opzwepend klinkt en invloeden uit de volksmuziek heeft.

"Elemento Antropico" van Basta! is een zeer boeiende plaat, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden, aan elke liefhebber van progressieve rock, symfonische rock en avant-garde.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Supercanifradiciadespiaredosi - Geni Compresi (Lizard Records, 2017) (Rock)

Supercanifradiciadespiaredosi uit Trento, Italië, werd in mei 2002 opgericht en bestaat uit: Brodolfo Sgangan - basgitaar en zang, Findut Poteidone - zang en basgitaar en Fasteedionica en Randy Molesto - drums, waarbij opgemerkt kan worden, dat de oorspronkelijke basgitarist, Nestor Fasteedio, werd vervangen.
De band brengt sinds 2003 nummers uit via demo's, CD compilaties en video's, waarbij ze worden bijgestaan door diverse gastmuzikanten, die vaak gesampelde instrumenten gebruiken.
Op 1 april 2017 verscheen hun vierde album "Geni Compresi", dat 12 nummers bevat, via Lizard Records op CD en daaraan werkten Luca Fronza - scratch, Nicola Conci - sologitaar, Luca Vianni - mondovianini, Granfranco Baffato - zang, Enrico De Bertolini - viool, Ana Maria Torres - zang en Fabrizio Mattuzzi - vleugel mee.

Het album begint met "Dèi Lapponi", waarin ik een swingende rock song te horen krijg, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en elektro invloeden heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Nevenevenisse" volgt, een geweldige dansbare elektro song, die swingt als een trein.
Daarna zet de band me "Bicbasfol" voor en krijg ik een uitstekend stukje rock te horen, dat gepaard gaat gescratch en invloeden uit hardrock en rap bevat en gevolgd wordt door "Big Dopo", een opgewekt klinkende pop song, die aanzet tot dansen.
In "Ceunintoppo" krijg ik opnieuw een swingende rock song voorgezet, die swingt en in "L'Isola Di Otok" laat Supercanifradiciadespiaredosi me genieten van een fantastische swingende uptempo rock song met funk invloeden, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan hoor ik "Poltron" en daarin speelt de band een lekker in het gehoor klinkende dansbare rock song, die een aanstekelijk ritme bevat en dit nummer wordt gevolgd door "Notevoli Panze", een heerlijke swingende rock song met dance invloeden en ook van dit nummer kom ik in beweging.
Vervolgens speelt de band "Protopanza" en hierin krijg ik nogmaals een schitterende song voorgeschoteld, die vrolijk klinkt en een dansbaar ritme heeft, waarbij de band me met hun opgewekte muziek vanaf de eerste tonen weet te raken, waarna ik "Ship Down (L'illusionave)" hoor, waarin de band een lekkere mix van elektro, progressieve rock en rock maakt.
Verder brengt de band "Occ", een swingend uptempo melodisch rock nummer ten gehore, die gevolgd wordt door "Uoddiu", waarmee de band me verrast door een verrukkelijke pop song te spelen, die gedomineerd wordt door het piano spel en hemelse zang bevat en iets na de helft, net als ik denk, dat de song geëindigd is, verandert in een swingend melodisch rock nummer, dat tegen het einde lichtelijk vals klinkt.

"Geni Compresi" van Supercanifradiciadespiaredosi is een zeer swingende en dansbare plaat, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en die ik van harte kan aanbevelen aan elke liefhebber van zowel rock, dance en elektro.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl