maandag 24 juli 2017

Review: Eurasia - Ilmondoarovescio (Banksville Records, 2017) (Progressieve Jazz Rock)

Eurasia is een band uit Piemonte, Italië, die bestaat uit: Moreno Delsignore - zang, Marco Cavallo - sologitaar, Paolo Cagnoni - basgitaar, Simone Torriano - piano en Diego Marzi - drums.
De band bracht 16 mei 2017 hun debuut album "Ilmondoarovescio", (de wereld op zijn kop) op CD en als gratis digitale download uit via het Banksville Records label.

Het album, dat 10 in het Italiaans gezongen nummers bevat, start met "Un Mondo A Rovescio" en daarin krijg ik een heerlijke mix van jazz en progressieve rock te horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Fatti I Fatti Tuoi", een spannende mix van progrock, hardrock en jazz, waarbij het tempo van de muziek hoog ligt en swingt.
Daarna zet de band me "Il Buio Nero" voor een hoor ik een uitstekende pop rock song met indringende zang, waarbij het tempo vrij rustig is, waarna ik "L'Avvenire Di Un Illusione" voorgeschotelt krijg en daarin laat de band me opnieuw een prima rock song horen, waarbij de muziek een mix is van jazz en progressieve rock.
Dan volgt "Il Fantasma Del Tiranno", een lekker in het gehoor klinkende mix van hardrock, progressieve rock en pop met uitstekende indringende zang, zoals alleen Italianen dat kunnen en dit nummer wordt gevolgd door "Vado Contro", een fantastische swingende symfonische rock song.
In "il Segreto Nascosto" zet Eurasia me mooie pop song voor, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten  en in "La Luna In Tasca" krijg ik weer zo'n prachtige pop rock song te horen, die invloeden van jazz bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens hoor ik "Bispensiero", dat met gesproken tekst begint, waarna een geweldige mix van progressieve rock en jazz volgt, waarin ook plaats is voor improvisatie en die technisch van hoogstaande kwaliteit is.
Het laatste nummer heet "Sorano Tamoto", waarin de band me opnieuw een schitterende pop rock song voorzet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"Ilmondoarovescio" van Eurasia is een prima debuut van deze band, die muziek maakt, die technisch uitstekend in elkaar zit en het beluisteren meer dan waard is en ik kan dit album dan ook aanraden aan een ieder, die van pop, jazz, progressieve en symfonische rock houdt.(luister naar korte stukjes van het album via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: IWKC - Hladikarna (Eigen Beheer, Noname666, 2017) (Stonerrock)

De Russische band IWKC, oftewel I Will Kill Chita begon in 2008 toen Nikita Samarin - drums en elektronica en zijn broer Nikolai - gitaar en keyboards, een chaotische punk-garagerock band startten.
Het kostte hen bijna 3 jaar om hun eigen stijl muziek te ontwikkelen en bandleden te vinden, die bij hun ideeën pasten, maar uiteindelijk lukte het hen en bestaat de band verder uit: Alexander Ivanov - basgitaar, Andrei Silin - keyboards, elektronica en Artem Litvakovsky - cello.
In 2010 brachten ze in eigen beheer een CD uit, getiteld "Best Days" en in 2011 werd "Not A Dream" eveneens in eigen beheer uitgebracht.
"Urban Fears", uit 2012, dat via het R.A.I.G. label is uitgebracht, was het officiële debuut album van de band, waaraan medewerking werd verleend door violiste Anastasiya Narochnaya, die ook op hun album "Before We Disappear" uit 2013 weer mee speelt en verder spelen Ksenia Pluzhnikova - viool, Karthick Iyer - viool en viola, Denis Smirnov - Franse hoorn, Konstantin Podgorbunsky - tuba en trombone, Egor Gerasimchuk - trompet en Medved Boris - keyboards er op mee.
Vervolgens bracht de band 2 digitale singles uit, waarvan "Risk" in september 2013 en "Oceans" in december 2014.
"Evil Bear Boris", dat in Moskou en Kiev tussen 2013 en 2014 werd opgenomen, verscheen in 2015 zowel op CD, LP, Digitale download en cassette en is uitgebracht via het Long Arms Records label, waarbij nog vermeldenswaardig is, dat de cassette een extra nummer bevat.
Op 2 mei 2017 verscheen het album "Hladikarna" zowel op LP als op CD via het eigen Noname666 label en daarop wordt de band muzikaal bijgestaan door: Valentin Berezin - zang, Roman Karendaev - zang, Julia Mityashova - zang, Shonchulai Hovenmei - zang, Vlad "Smack" Ponomarenko & Smackapella Choir - zang, Nicolas Perrault - Duitse zang, Khyung Nagpo - Gyuke - stemmen, Gennadiy Lavrentiev - tabla en Medved Boris.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Kastenkampf", waarin ik de band een zwaar traag stonerrock nummer hoor spelen, dat gevolgd wordt door "Samadhi", een schitterende mix van Oosters klinkende muziek en stonerrock.
Daarna laat de band me opnieuw genieten van een fantastische mix van stonerrock en Oosters getinte muziek, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "Emerald River" heet, waarna het titel nummer "Hladikarna" volgt en de band me een heerlijk melodisch stonerrock nummer voorschotelt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan krijg ik "Youth", een verrukkelijk Oosters nummer, te horen, dat progressieve rock en hardrock invloeden heeft en swingt en gevolgd wordt door "Five Big Chillums", een uitstekende melodische swingende mix van stonerrock en new wave, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Land Of Stupas" zet IWKC me een geweldig, vrij zwaar, licht hypnotiserend rock nummer voor, waarin het tempo niet al te hoog ligt en in het laatste nummer. "Opium Des Volkes" hoor ik de band een rustig stuk zware stonerrock spelen, dat enigszins dreigend over komt.

"Hladikarna" van IWKC is een fantastisch album, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook van harte aanraden aan iedere liefhebber van stonerrock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Cobra Family Picnic - Magnetic Anomaly (Sky Lantern Records, Cardinal Fuzz, 2017) (Spacerock / Psychedelische Rock)

Cobra Family Picnic werd in 2014 te Tucson, Arizona, Amerika, opgericht door Boyd Peterson - basgitaar en Lesli Wood - keyboards, ruimte module en tamboerijn.
Nadat Randall Dempsey - zang, Connor Gallaher - sologitaar en Daniel Thomas - drums, zich bij het duo hadden gevoegd was de band een feit en 6 april 2015 verscheen hun debuut EP "Music For Lava Lamps" als digitale download.
Op 22 mei 2017 werd hun debuut album "Magnetic Anomaly”, dat zowel op CD-R, LP als op cassette verscheen, via het Sky Lantern Records (USA en Canada) en Cardinal Fuzz (UK) uitgebracht, terwijl het tevens als digitale download verkrijgbaar is en de band wordt in 2 van de 9 nummers, die het album telt, muzikaal bijgestaan door Richard Young (sologitaar).
Vermeldenswaardig is nog dat de LP in een beperkte oplage op blauw/lila gerecycled gekleurd vinyl is uitgebracht en tevens op zwart vinyl.

"Magnetic Anomaly" begint met "Draags", waarin de band start met een aankondiging van een lancering, waarna de muziek langzaam op gang komt en ik een lekker swingende progressieve rock song met spacerock invloeden te horen krijg (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "Interplanetary Travel 001", een heerlijk psychedelisch klinkend stukje spacerock.
Daarna schotelt de band me "Elysium" voor, waar Richard Young op mee speelt en daarin krijg ik een schitterende psychedelische rock song te horen, die een licht hypnotiserend ritme bevat en spacerock invloeden heeft, waarna "Interplanetary Travel 011" ten gehore gebracht wordt, een prachtig rustig instrumentaal spacerock nummer met psychedelische invloeden.
Dan hoor ik "Frost", waarin Cobra Family Picnic een fantastische swingende uptempo spacerock song, waarbij stil zitten geen optie is en iets over de helft van het nummer gaat de song in een langzaam tempo verder, waarbij de muziek in progressieve rock verandert.
In "Gilgamesh" zet de band me opnieuw een verrukkelijke psychedelische spacerock song met een hypnotiserend ritme voor en in "Interplanetary travel 111" krijg ik een psychedelisch stuk muziek voorgezet, dat experimentele invloeden heeft.
Vervolgens speelt de band "Moody Mountain", een geweldige rustige psychedelische ruimtelijke rock song, die gevolgd wordt door "Contact", het tweede nummer waar Richard Young in te horen is en hierin laat de band me opnieuw genieten van een schitterende psychedelische spacerock song met een aanstekelijk ritme en wisselende tempo's.

"Magnetic Anomaly" van Cobra Family Picnic is een geweldig debuut album, dat me van begin tot einde aan mijn stoel gekluisterd heeft en ik kan deze schijf, dan ook van harte aanraden aan elke liefhebber van psychedelische rock en spacerock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




zondag 23 juli 2017

Review: Sidewalk Society - Strange Roads (Fruits De Mer Records, 2017) (Psychedelische Pop)

Sidewalk Society is een band uit Long Beach, Californië, Amerika, die een voorliefde heeft voor de Britse zestiger jaren muziek en bestaat uit: Dan Lawrence - sologitaar en zang, Dan West - basgitaar en keyboards en Jerry Buszek - drums.
De band heeft voor hun 7" EP, die 9 augustus 2016 via Fruits De Mer Records op gekleurd vinyl in een beperkte oplage verscheen, 2 covers van David Bowie en 2 covers van The Action opgenomen, na eerder covers van The Kinks, The Rolling Stones en Small Faces te hebben gedaan.
Op 24 juli 2017 verschijnt de LP "Strange Roads", waarop de complete Action LP "Rolled Gold" (onuitgebrachte demo's uit de periode 1967-1968) te horen is in de uitvoering van Sidewalk Society en vermeldenswaardig is, dat de LP op gekleurd vinyl uitgebracht wordt.

De plaat, die 14 nummers bevat, start met "Come Around", een schitterende pop song , die zo nu en dan heftige zang heeft, enkele prima tempowisselingen bevat en de sfeer van de jaren 60 uitwasemt, waarna "Something To Say" volgt en ik een heerlijke beat song met een aangenaam ritme en subtiele tempowisselingen te horen krijg.
Daarna zet de band me "Love Is All" voor en daarin krijg ik een vrij snelle licht psychedelische progressieve rock song te horen, die tegen het einde een stuk heftiger wordt en gevolgd wordt door "Icarus", een lekker in het gehoor klinkende beat song, waarin de uptempo muziek iets weg heeft van die van The Who.
Dan krijg ik "Strange Roads" te horen, een geweldige mix van rock en psychedelische pop, die een jaren 60 sfeer uit wasemt en van diverse tempowisselingen is voorzien en hierin speelt de band een geweldige swingende song met een aanstekelijk ritme, waarna "Things You Cannot See" volgt en de band me een mooie, vrij rustige, pop song voorschotelt met prachtige samenzang.
In Brain" zet de band me weer zo'n fantastische aanstekelijke rock song voor en ook in "Look At The View" laat Sidewalk Society me genieten van een mix van psychedelische pop en rock, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en drums werk in de stijl van Keith Moon.
Vervolgens hoor ik "Climbing Up The Wall", een lekker klinkende pop song en "Really Doesn't Matter", een geweldige swingende rock song, waarbij stil zitten geen optie is.
Verder speelt de band "I'm A Stranger", een prima rock song met diverse tempowisselingen, "Little Boy", een prachtige rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en halverwege van tempo en ritme verandert. waarna de muziek swingend en progressief wordt.
In "Follow Me"krijg ik een schitterende swingende rock song voorgeschoteld, die me in beweging zet en in "In My Dream" hoor ik een heerlijke rock song met een aanstekelijk ritme.

"Strange Roads" van Sidewalk Society bevat 14 fantastische songs, waar ik met plezier naar geluisterd heb en ik kan deze LP dan ook van harte aanbevelen, aan een ieder, die van jaren 60 muziek houdt, maar ook zij, die van de betere pop houden kan ik aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren. (luister naar stukjes van enkele songs via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: The Telescopes - As Light Return (Tapete Records, 2017) (Psychedelisch / Noise)

The Telescopes, die zich muzikaal liet inspireren door band als Suicide, The Velvet Underground en The 13th Floor Elevators werd in 1987 te Burton Upon Trent, Staffordshire, Engeland, door Stephen Lawrie opgericht.
De eerste formatie van de band bestond uit: Stephen Lawrie - zang en akoestische gitaar, Joanna Doran - achtergrond zang en slaggitaar, David Fitzgerald - sologitaar, Robert Brooks - basgitaar en Dominic Dillon - drums en percussie.
In de periode 1987 tot heden speelden er 27 verschillende muzikanten in The Telescopes, met als enige constante Stephen Lawrie en werden er platen uitgebracht via 18 verschillende labels.
De band heeft sinds de oprichting 21 singles en 17 albums via diverse labels uitgebracht, waaronder 2 live albums, 6 compilaties en 9 studio albums.
Hun eerste single was "Forever Close Your Eyes" uit 1988, die als split 7" flexi-disc uitgebracht werd samen met de band met Loop en via het Cheree label verscheen, waarna het debuut album "Taste" in 1989 volgde.
"As Light Return", dat 7 juli 2017 werd uitgebracht, is hun negende studio album en, na "Hidden Fields" uit 2015, het tweede, dat via het Tapete Records label is verschenen.

Het album, waarop 5 nummers staan, begint op kant-A met "You Can't Reach What You Hunger", waarin ik een schitterende zware, psychedelisch klinkende, pop song te horen krijg, die lichte gothic en noise invloeden bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Down On Me" volgt, een fantastisch zwaar duister klinkend hypnotiserend stuk muziek, dat prima in een horror film zou passen.
Dan zet The Telescopes me het laatste nummer van de A-kant, "Hand Full Of Ashes", voor en krijg ik een geweldig dreigend nummer te horen, waarin het tempo niet al te hoog ligt en het ritme licht hypnotiserend klinkt.
Daarna speelt de band "Something In My Brain" en daarin krijg ik opnieuw een verrukkelijke zware psychedelische noise pop song voorgeschoteld, die een hypnotiserend ritme bevat en in het laatste nummer "Hand Full Of Ashes", waarin ik een andere uitvoering van dit nummer te horen krijg, laat de band me bijna 14 minuten genieten van hun hypnotiserende noise klanken.

"As Light Return" van The Telescopes is een geweldige plaat, die weliswaar niet voor iedereen even toegankelijk zal zijn, maar ik kan hen, die van dit soort muziek houden, deze schijf van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 17 juli 2017

Review: Nekromant - Snakes & Liars (Transubstans, 2017) (Hardrock)

Serpent uit Mjölby, Zweden, werd in 2011 opgericht door Adam Lundqvist - sologitaar, Mattias Ottosson - basgitaar en zang, die samen gingen jammen en drinken in de stad, die in het oostelijk deel van Zweden ligt.
Deze hardrock sessies resulteerden in zowel een LP als EP, maar pas nadat Joakim Olsson - drums bij het duo had gevoegd was de band, die ze Serpent noemden, een feit.
Dat was in 2013, het jaar waarin de band naar hun geboorteplaats Vänersborg verhuisde en hun eerste live optredens deed, waarvan er al snel veel volgden.
Het trio had een sterke live act en solide nummers, waardoor een nieuw album niet uit kon blijven en in het voorjaar van 2015 ging de band dan ook de Studio N3 te Trollhättan in, om onder leiding van hun geluidsman Charlie Johansson hun nieuwe album, Nekromant", op te nemen.
Enkele dagen daarna verscheen de eerste uitgave van dit album en na een overeenkomst met het Transubstans, verscheen het 18 december 2015 via dit label opnieuw.
Vervolgens veranderde de band van naam en ging verder onder de naam Nekromant, die op 16 juni 2017 het album "Snakes & Liars" via het Transubstans label uitbracht.

"Snakes & Liars" bevat 9 nummers, waarvan het eerste "Stoned To Death, Doomed To Die" heet en daarin hoor ik de band een heerlijke swingende hardrock song ten gehore brengen, die met hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt, dat halverwege in een vrij rustig tempo verandert en gevolgd wordt door "Funeral Worship", een uitstekende trage, dreigende, rock song.
Daarna krijg ik "Black Velvet" te horen en daarin speelt de band een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song, waarna "Ashes & Rain" volgt, een mooie melodische rochk song, die halverwege van ritme en tempo verandert en iets steviger wordt.
In "Inside Yourself" schotelt Nekromant me opnieuw een stevige rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Mardröm" laat de band me een lekker kort stukje instrumentale hardrock horen, dat iets meer dan 1 minuut duurt.
Dan zet de band me "Never Saved" voor en hoor ik weer een stevige rock song, die iets over de helft van het nummer in een sneller tempo over gaat, waarna het nummer gaat swingen, maar na korte tijd verandert de band het tempo opnieuw, om verder te gaan in een rustig gespeeld eindstuk.
De titelsong "Snakes & Liars" is het volgende nummer, dat ik hoor en daarin speelt de band een geweldig swingend nummer in een hoog tempo, om het album te eindigen met "Spelmannen", waarin me verrast door een schitterende rustige mix van hardrock en folk te spelen, die vergezeld gaat van een in het Zweeds gezongen tekst (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie).

"Snakes & Liars" van Nekromant bevat 9 prima hardrock nummers, waarbij de muziek stevig is en de zang vrij veel op die van Ozzy Osbourne lijkt en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van hardrock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: Carsickness - 1979-1982 (Get Hip Records, 2017) (Punk)

Carsickness uit Pittsburgh, Philladelphia, Amerika, werd in 1979 opgericht tijdens de hoogtij dagen van de punkrock en bestond uit: Karl Mullen - zang en sologitaar, Steve Sciulli - synthesizer, mellotron en zang en Dennis Childers - drums en percussie.
Vervolgens kwamen Chris Koenigsberg - basgitaar, Hans Werner - piano, farfisa en synthesizer en Dan Roelich - saxofoon bij de band, waarna hun eerste optreden in 1980 in de Lions Walk volgde, nadat hun geplande optreden voor die zelfde dag in Pittsburgh's Mattress Factory door de organisator werd afgelast.
De band toerde regelmatig en bouwde een prima reputatie op, waardoor ze een inspiratie bron werden voor band als The Bats en Anti-Flag.
Nadat de leden in 1987 individueel verschillende ideeën kregen, werd er in 1989 besloten te stoppen, maar toch speelden ze nog sporadisch samen in bands en andere muzikale projecten.
In 2017 besloten de bandleden verscheidene van hun meest populaire nummers, samen met onuitgebracht materiaal op plaat te zetten en dit album kreeg de titel "1979-1982" en werd op 21 april 2017 door Get Hip Records zowel op LP als op CD werd uitgebracht.

Het eerste nummer van de plaat, die 17 nummers bevat, heet "Bill Wilkinson" en daarin hoor ik de band een schitterende swingende melodische punk song ten gehore brengen, die met de sneltrein vaart mijn gehoorgang binnen komt en gevolgd wordt door "Police Dog", een fantastische rock song, die diverse tempowisselingen heeft en swingt.
Daarna volgt "Dull Days", een snelle korte punkrock song van iets meer dan 1 minuut, die door "Faster" gevolgd wordt en dit nummer duurt slechts 23 seconden.
Dan zet de band me "Shooting Above The Garbage", eveneens een zeer korte song van 1 minuut, waarin de zang, net als in de andere nummers aan die van Joe Strummer van The Clash doet denken en "Give To The Poor" is eveneens zo'n heerlijke song, die verwantschap heeft met de muziek van The Clash (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie).
In "Plastic Beauty" zet de band me een lekker swingende uptempo mix van punk en surf voor en "Hearts In Traction" start met een drumsolo, waarna de band er op los experimenteert en in "The Invisible Man" begint het nummer met gesproken tekst, waarna de band me verrast op een verrukkelijke progressieve rock song, die een aangenaam dansbaar ritme heeft.
Vervolgens laat Carsickness me genieten van een geweldige swingende progressieve rock song, die "Sharpen Up For Duty" heet en gevolgd wordt door "Suicide", een uitstekende mix van punk en pop, die diverse tempowisselingen bevat, waarna "Bleeding" volgt en ook daarin hoor ik de invloed, die The Clash had op de muziek van Carsickness, doordat de band een lekker in het gehoor klinkende mix van reggae en punk maakt.
"Crazy Thing" is een schitterende afwisselende progressieve rock song met jazz en RIO invloeden en "I Don't Think So" een verrukkelijke swingende uptempo mix van punk en reggae in de stijl van The Clash.
Verder schotelt de band me de volgende 3 nummers voor: "They Came Crawling", een geweldige swingende mix van punk en progressieve jazz rock, "For You", een lekkere dansbare rock song, die me ook deze keer sterk aan de muziek van The Clash doet denken en "Acoustic Bill Wilkinson", een heerlijke akoestische uitvoering van dit nummer.

"1979-1982" van Carsickness staat vol lekkere swingende songs, waarin de band me diverse stijlen muziek heeft laat horen en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van punk, reggae, progressieve rock en jazz houdt en een liefhebber is van de muziek van The Clash.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl


<